Hrišćanstvo je u samoj svojoj suštini duhovno i njegovi su zahtevi duhovni i zato nedostižni za većinu onih koji sebe tradicionalno smatraju hrišćanima. Zbog uzvišene i savršene Hristove žrtve koji je umro za svoje neprijatelje ili još jasnije za one koji su ga ubili, zahteve koje hrišćanstvo postavlja kao temeljne, voleti svoga bližnjega kao samog sebe, je nemoguće ispuniti za običnog duševnog čoveka. To je mera uzvišena i određena samo za duhovnog čoveka, onoga u kome boravi Hristov Duh.
Jer duševna je i prirodna stvar voleti rodbinu, prijatelje, voljene osobe i one kojima smo naklonjeni i koji su nam bliski. Mi prirodno možemo da volimo one sa kojima delimo isto nasleđe, nacionalno, tradicionalno religijsko ili ideološko. Ali da li je to prava ljubav o kojoj govori Sveto Pismo? A tek voleti sve ljude, kao bližnje, i čak neprijatelje, ko to može? Duševni čovek voli dok je voljen, voli one koji su mu bliski, i omrzne ih kada nije voljen i kad mu nije uzvraćena ljubav ili kad je povređen njegov ego. I zato hrišćanstvo, ono pravo, koje ima izvorište u Duhu i izliva se u čovekovog duha, ostaje za njega u suštini neshvaćeno i duševni čovek samo može da ga imitira, glumi i deklarativno ispoveda. Ovako je to izrazio Seren Kirkegor u svojoj knjizi, “Dela ljubavi”:
“Za prijateljstvo važi isto ono što važi i za erotsku ljubav, budući da je i ono zasnovano na naklonosti: voleti to pojedinačno ljudsko biće iznad svih ostalih bića, voleti ga za razliku od svih drugih. Objekat kako erotske ljubavi tako i prijateljstva takođe se zove kako naklonost hoće, ‘voljena osoba’, ‘prijatelj’, koji je voljen za razliku od ostatka sveta. Zauzvrat hrišćansko učenje jeste da treba voleti svoga bližnjega, voleti čitav ljudski rod, sve ljude, čak i neprijatelje, i ne praviti izuzetke, ni iz naklonosti niti zbog odbojnosti. “